Verslaafd!!

Verslaving beheerst je leven zeggen ze op de Postbus nummer zoveel slogan.. Maar wanneer ben je nou echt verslaafd? Ik dacht dat ik niet zo verslavingsgevoelig was. Ik bedoel stoppen met roken was een makkie, stoppen met alcohol was een makkie. En ik heb het geen minuut gemist. Maar gisteren en vandaag had mijn boer zijn mobiele telefoon een netwerk storing. En eerlijk is eerlijk. Als je dan belt en je krijgt te horen dat er een verbindingsfout is of je smst en je krijgt geen antwoord terug zodat je het gevoel hebt dat je een beetje in je eentje een eenzijdig gesprek in de ruimte zit te voeren, dan word je daar nie blij van nie.. Maar gelukkig lijkt het nu allemaal weer normaal te werken. Thanks Telfort losers. En wat is het dan weer een heerlijk gevoel als je eindelijk weer met elkaar kunt 'connecten'..

Vraag ik me alleen nog wel af; Ben ik nou verslaafd aan sms of gewoon aan mijn boer?

Daar word je toch hartstikke moe van???

Zo, ik ben terug. In mijn kantoor weliswaar, en ben weer helemaal opgeladen en weer klaar voor de 'strijd'. De afgelopen week ben ik even ondergedoken aan mijn eigen zijde van de brug, maar nu lijkt het veilig om weer vanonder mijn steen te kruipen. Het is nu namelijk drie dagen na 6 januari. Oftewel: Drie Koningen. En na Drie Koningen mag er officieel geen 'gelukkig nieuwjaar' meer worden gewenst. Tsss... dat je het ff weet.. 

Uiteraard gun ik iedereen het allerbeste op elke gebied, maar dat doe ik 365 dagen per jaar. Ik weet dat het andersom ook is, want anders had ik jullie allang uit mijn leven gebannen dan wel jullie IP adres geblockt. Ik hoef geen bevestiging in de vorm van (digitale) berichten. Ik voel de warmte het hele jaar door, echt.

Ik stel bij deze voor dat we per direct ook kappen met onze top weet-ik-hoeveels, jaarverslagen, terugblikken op 2011 en aanverwante onzin. Het is verdorie 2012 en leven doe je niet in het verleden, maar in het heden. En mijn heden is lekker. Ik ben gewoon weer aan het werk. (we love de overheid) Rustig in mijn eigen kantoor. Niks geen vakantie meer. Want wie ooit bedacht heeft dat vakantie rust moet geven is knettergek. Nu, op kantoor en de meiden naar school, zitten we weer in drie R's. Rust. Ritme. Regelmaat. Want zeg nou zelf; een week zonder een vaste planning een beetje boeken lezen, beetje zwemmen, beetje schaatsen, bioscoopjes pakken, Wii-en met de diva's, semi-uitslapen, lang douchen, boodschapjes doen, koken, eten en huishouden etc etc, daar word je toch hartstikke moe van??

Ach ja..

Nou kan ik een terugblik gaan schrijven over 2011 natuurlijk. En vooral omdat ik de laatste maanden nogal eens verzaakt hebt om te bloggen. Ik kan schrijven over de drukte en de hectiek in mijn leven. Over de vaatwasser die lekkage had en daarmee een reliëf laminaat veroorzaakte in de keuken. Over de BMW waarvan de draagarm naar zijn grootje ging. Over de beugel van de oudste Blondie diva die op zaterdagavond knapte. Over onze lieve Sheba die op bijna 12 jarige overleed midden in de nacht in de armen van de oudste Blondie diva. Over het verdriet wat dat teweeg heeft gebracht. Over de jongste Blondie diva die stel op sprong onder het mes moest met haar keelamandelen. Over één van mijn favo koeien bij mijn boer in de stal die dood gegaan is. (ik heb niets met koeien) Of natuurlijk over mijn boer en zijn nieuwe stal en met zijn bedrijvigheid welke er altijd is, 7 dagen per week en vele uren per dag. Over the mother-in-law which frequently forgets that she was once a daughter-in-law. Over mijn huis, welke nog steeds niet verkocht is. Over de oudste Blondie diva die met een foto op de voorpagina van de Stentor heeft gestaan met het scholendamtoernooi. Over de trampoline van 4.30 meter breed die door de storm tegen de boom van de buurman aangesmakt is en nu zo krom is als een hoepeltje. En zo zijn er nog wel zoveel dingen waar we over bloggen kunnen. Maar het ontbreekt me aan één ding: de tijd. En ALS er dan wel een keer tijd is, dan heb ik geen zin of puf meer. Aan goede voornemens doe ik niet, dus ik ga nu ook niet zeggen dat ik de komende tijd meer ga bloggen. Net als bij Smitsky zijn er een hoop plannen voor 2012 en wat vandaag niet lukt, komt morgen wel. En anders overmorgen.

Mythisch wezen?? Cool...

Een nimf is een Griekse halfgodin en daimon die in de natuur leeft, en vaak gebonden is aan een bepaalde plek of plantensoort. De nimf behoort tot de chtonische goden en verschijnt zeer dikwijls in het gevolg van Dionysos (boomgod). Ze is een bevallig meisje, dat in de godsdienstige voorstellingen van de Grieken een personificatie was van het leven en de rusteloze werkzaamheid, die er heerst in de natuur. De werkkring van nimfen strekt zich dan ook over de ganse natuur uit. Ze is een tedere, liefelijke jonkvrouw, die, al is zij over het algemeen vriendelijk gezind jegens de mensen, toch geen behagen schept in de nabijheid van menselijke woningen en van de gedruis makende dagelijkse bezigheden van dezen, maar zich schuw terugtrekt in de eenzaamheid van het woud en van het gebergte, die tot stil gepeins en zoete dromerij uitlokt. Daar leeft zij een vrolijk, gezellig leven in grotten en bergkloven, die zij bewoont.

Nou ja ik woon dan wel niet in een grot of bergkloof en ik ben dan ook niet mensenschuw, maar op deze site word ik een poldernimf genoemd.. hahaha.. En ik maar denken dat ik een boerin was..

Te cool!!

Soms moet je wat...

http://link.marktplaats.nl/491923166

Haperende bovenkamer..

Dat ik lichamelijk niet volledig aan het werk ben, is nog tot daaraan toe. Maar dat mijn bovenkamer daarbij ook af en toe hapert is op sommige momenten.. ehh ronduit k*t.. Soms ben ik 'r dus niet helemaal bij. Dan bonkt het in mijn hoofd. Flikkert het voor mijn ogen. Kan ik me niet of slecht concentreren en ben ik afwezig. Stand-by. Sluimermodus. Wakker-maar-niet-heus. Wijt 't niet aan slaapgebrek hoor, slaap al bijna vijf jaar met m'n ogen en oren open, maar wijt het gewoon aan het chaosje in m'n hoofd. Gelukkig vallen de gevolgen nog mee, vooralsnog. Soms smeer ik douchegel in m'n haar in plaats van shampoo. maar verder..  Ohw en soms, nee heel vaak, leg ik m'n sleutels weg en kan ik ze vervolgens uren lang nergens meer terugvinden. M'n mobiel is minstens eens per week compleeeeeet onvindbaar, en nope, daar leer ik níet van, want als ik pech heb staat het geluid ook nog eens uit en kan ik mezelf ook niet bellen met een ander nummer.. Nog zo'n eentje: soms raak ik de tel kwijt met schepjes tellen tijdens het koffiezetten.. Dan mik ik alles weer terug in het blik en begin ik weer overnieuw met schepjes tellen. Als ik pech heb doe ik dit ritueel zo nog drie keer.

Vraag me soms wel af hoe dat nou kan.. Dat ik dingen doe, blijkbaar zonder erbij na te denken.. Dat ik heel hard probeer terug te halen wat ik gedaan heb, maar dat ik 't echt ècht niet meer weet. Hoe kun je dingen doen zonder er erg in te hebben?!! Móet je daar iets mee? Is 't gevaarlijk? Zou 't zover kunnen komen dat ik over een paar jaar in eenzame opsluiting gesedeerd en naakt op een koud betonvloertje slaap? Ofzo. Of kan dat niet?

Stapte vanochtend met m'n scheermesje onder de douche; oksels, benen, je kent 't verhaal.. en ineens was ik bang dat ik niet meer zou nadenken wat ik aan het doen was en daarmee God-mag-weten wat voor bloederig tafereel neer zou zetten in mijn eigen badkamer..  Heb ik wel 's vaker. Soms. Dat ik een beetje bang word voor het gemak waarmee ik 'er even niet bij ben'. Beetje bang soms, dat ik m'n hoofd verlies. Ofzo. Kan dat??

Rockmeisje

Vroeger, zo rond mijn puberale jaren, was ik een zogeheten ‘rockmeisje’. Rockchick kan ook, maar dat doet me toch teveel aan chicken denken. Ik headbangde mijn hoofd er zowat af terwijl ik naar muziek als Race Against The Machine, Metallica, Guns n' Roses, Pearl Jam, Nirvana en Live luisterde. Tegenwoordig ben ik meer van het Q-music genre, hoewel ik, mits ik in de juiste stemming ben, bovenstaande bands nog steeds leuk vind.

Deze puberale jaren schrijven we halverwege de jaren 90 en de meesten van 'The Gang' waren al vanaf de basisschool vrienden en vriendinnen en we hadden twee a drie jaar lang letterlijk elke zaterdagavond het licht uit gedaan in Klok. Op de fiets of met Taxi Menger heen en voor 21.30 aanwezig, want tussen 21.30 en 22.00 was de entree gratis. Een goede commerciële truc van het management van die zuipschuur. Prachtige tijden en op zaterdag werden de biertjes werden per 2 in één hand besteld. Tot middernacht werd er gekanteld en keken we vanaf onze kruk als aasgieren naar woestelingen welke die avond in aanmerking kwamen voor een versierpoging. Dansen deden we trouwens ook, maar dan pas na de nodige borrels. Nou ja dansen, als ik voor mezelf spreek was het meer de boerenpolka. Wild springen op snoeiharde muziek van bovengenoemde bands en dat soort heavy stuff.

En nu, zo’n 15 jaren later? We komen nog eens in de zuipschuur, zij het wat minder frequent. Ik moet zeggen dat ik die tijd van vroeguhh nog wel eens mis. Je had maar één zorg: "Kan ik nog een bakkie doen of moet ik nou echt op de keet an"? Geen verhalen over moeilijke bevallingen, tepelkloven, de voor- en nadelen van borstvoeding of gesprekken over een puppycursus voor honden met pleinvrees.

Als ik nu op die sporadische zaterdagavond in die zuipschuur rondkijk waan ik me in de ballenbak van Mc Donalds. Kinderen zijn het nog. Grote bekken, veel bravoure. Maar aan de andere kant: Ik herken veel van mezelf in ze. En als weer eens zo’n onverlaat je wild aanstoot als je rustig aan de bar zit omdat het ballenbakkind zonodig een Fristi met alcohol moet bestellen, dan glimlach ik en denk ik terug aan hoe ikzelf was: "Schijt aan de wereld, op met die koude pilsjes en zet eens wat headbangende shit op man!" Wat me trouwens wel opvalt is de stijl van kleden anno nu. Ik geloof niet dat wij er zo hip bij liepen. Natuurlijk, de Levi 501 was hip genoeg voor ons en een absolute must. Maar daarboven was het vaak een ordinair shirt van een band of zo. Nu lopen ze met sjaaltjes, petjes en broeken die duidelijk onder het NAP-peil liggen en met erg drukke shirts. Het zal erbij horen. Ik ben benieuwd wat voor volk er over 15 jaar in de zuipschuur loopt. Ik ben alleen bang dat de kloof groter en groter wordt..